Serhij Żadan

Poeta i prozaik, performer i reżyser. Urodził się w roku 1974 w Starobielsku. Na Ukrainie uwielbiany głównie przez młodsze, posowieckie pokolenia czytelników. Cieszy się również popularnością poza granicami swojego kraju. Jurij Andruchowycz wymownie skwitował jedno z jego dzieł: „Cóż, znowu napisał swoją najlepszą książkę”. Po polsku ukazały się dotychczas: zbiór wierszy Historia kultury początku stulecia (2004) oraz tomy prozy Big Mac (2005), Depeche Mode (2006), Anarchy in the UKR (2007), Hymn demokratycznej młodzieży (2008) i Odsetek samobójstw wśród klaunów (2009). Mieszka w Charkowie.

Etiopia

Żadan jest znawcą i kontynuatorem bogatej spuścizny ukraińskiej awangardy pierwszych dekad XX wieku. W tonacji kpiarsko-buntowniczej podejmuje też zapomnianą tradycję rodzimego anarchizmu – wyróżniającego się zasięgiem, siłą i rangą w międzynarodowych dziejach tego nurtu. Te tradycje ideowe i artystyczne stanowią odtrutkę i dla trupich jadów upadłego sowieckiego etatyzmu, i dla uroszczeń nacjonalistycznych. Łączą się też ze zdrowym sceptycyzmem wobec realiów współczesnej cywilizacji i kruszącego się tradycjonalizmu. Bunt i kontestację spowija aura humoru i liryzmu, ciekawie godząc się z off ową poetyką wielkomiejskich subkultur, stylów i zjawisk kultury pop. Ostatni tom wierszy Żadana, Etiopia, wiele motywów i tytuł zawdzięcza mitotwórczej utopii rastafariańskiej. Na jego integralną konstrukcję składają się dwa cykle: lapidarnych, na wpół łotrzykowskich ballad, na prawach pastiszu, a nieraz parodii respektujących reguły metrum i rymu, oraz sowizdrzalskich „romansów” – których sprozaizowany vers libre buduje niemal satyryczny komentarz do groteskowych przejawów życia społecznego dzisiejszej Ukrainy.